پایان
متاسفم. حواس من تو این 2 سال به خیلی چیز ها پرت شد. گاهی اینجا رو با کیسه بکس اشتباه گرفتم و موقع عصبانیت هام حسابی در و دیوارشو خورد کردم.
گاهی اونقدر احساساتی شدم که نتونستم حقیقتو ببینم.
اینجا از همه چی نوشتم. از غم هام، شادی هام، دل تنگی هام، از عقایدم، از علایقم، از دوستی ها و ...
اما دیگه این جا برای من جایی نیست که بخوام ادامه بدم! می دونید؟ نوشتن برای آدم هایی که حتی نمی خوان خنده هاتو ببینن احمقانست. توی چند ماه اخیر بار ها اذیت شدم. بار ها تحقیر شد و خیلی وقت ها به حرف دوست قدیمیم که خیلی وقته ازش خبر ندارم رسیدم:« گاهی سر چهار راه وایسادن و خودفروشی کردن بهتر از اینه که وقتنو توی این دنیای مجازی و با آدم های مجازی تلف کنی!!»
آدم های زیادی بودند که از طریق همین وبلاگ باهاشون آشنا شدم و الان بهترین دوستای دنیای واقعیم رو تشکیل میدن. حرف من با اونا نیست. میدونید؟ مهم نیست که کجا با یه نفر آشنا بشی. مهم اینه که چه چیزی از هم جداتون می کنه. مهم اینه که در نهایت کجا .و چجوری آخرین دیدار رو داشته باشید.
خلاصه که دلم تنگ می شه. برای همه کسایی که با صدا و یا بی صدا این جا رو میخوندن. برای خیلی از نوشته ها و کامنت هام. برای لینک دونی و قالبم؛
و برای دنیای راه راهم که این جا براش یه پایانه...
+ نمی خواستم اینطوری تموم بشه. ولی امیدوارم تو که اینو می خواستی الان خوشحال باشی!
+ به قول تو اعصابم حریم خصوصی منه. این وبلاگ موجب حرمت شکنی شد!!
+ شما خوب ها! همیشه بهترین های من می مونید
+ یاهو آیدی دی اکتیو شد!
+ همچنان می خونمتون!
+نظرات تایید نمی شن!
+ پایان!!
